Routekaart & gepland reisschema:

Reisjournaal

Zaterdag 8 november, Nijmegen, Nederland: materiaalcontrole en inkoop laatste spullen.

Zondag 9 november, Nijmegen, Nederland: internetpagina klaar voor gebruik, koppeling gelegd met mobiele telefoon.

Maandag 17 november, Lima, Peru: Na een goede directe vlucht met KLM zijn we vanavond aangekomen in Lima. De vlucht was prima en ook bij de douane in Peru geen enkel probleem. Bij aankomst op het vliegveld een taxi genomen naar het hostel, waar we de komende twee dagen een kamer voor twee personen hebben. De rit van het vliegveld naar het hostel was een levensgevaarlijk snelle slalomrit door het andere verkeer heen. De gemiddelde Nijmeegse kartbaan is er niets bij. De aankomende beklimming van de Aconcagua is ineens relatief een stuk veiliger geworden. Vanavond hebben we in de buurt van het hostel heerlijk gegeten, vlees zoals vlees moet zijn: mals en nog sissend op het bord, en geen overbodige groente. (voor Miguel)
Vanavond vroeg naar bed, we zijn nu meer dan 24 uur in touw. De reis is begonnen!

Dinsdag 18 november, Lima, Peru: Lima is een bizarre stad vol tegenstellingen: we spraken veel vriendelijke mensen; maar aan de andere kant staat letterlijk overal het leger, politie en bewaking. Prachtige oude kerken en relaxte parken staan tussen de overige complete chaos. De hele stad is een grote smerigheid. De mensen zijn er niet minder vrolijk om. Onze zingende taxichauffeur bracht ons van het strand weer terug naar Hostal Mami Panchita.

Woensdag 19 november, Cusco, Peru: via de 's nachts verlaten kartbaan scheurden we met 120 kilometer per uur langs 60 km bordjes, wegwerkers en drempels, dwars door rood, terug naar het vliegveld van Lima. Om 4 uur 's nachts is het daar opvallend geordend. De jetlag helpt bij het vroege opstaan.
Aangekomen in Cusco slapen we in een prachtig en knus oud Hotel. Cusco is het toeristisch centrum van Peru: overal lama's om te fotograferen en op te eten (gegrild een echt malse aanrader).
Verkopen begint hier bij de eerste nee. Het record ligt voorlopig op 6 keer op 1 dag door de zelfde verkoper worden benaderd voor ansichtkaarten (wederom met lama's, maar dan nog niet gegrild).

Donderdag 20 november, Cusco, Peru: Vandaag een relaxte dag, morgen begint el camino del Inca. In vier dagen wandelen we dan door het oerwoud van het Andesgebergte en een stukje Amazone naar de verloren stad Machu Pichu. Vandaag bereiden we ons voor door te acclimatiseren (uit te slapen) en coca bladeren te kauwen. Coca thee en coca bonbons maken het plotselinge hoogteverschil (3200m) met Lima een stuk beter te verdragen. Lekker eten en vroeg naar bed.

Vrijdag 21 november, dag 1 Camino del Inka, Peru: dat de wekker om 4 uur af gaat zijn we inmiddels gewend. Onze gids Oscar komt ons al vroeg bij het hostel ophalen en brengt ons met de rest van de groep naar het begin van de Inka Trail. De groep bestaat uit 16 gringo's, twee gidsen, twee koks en 20 dragers.
De eerste dag is een makkie, alleen de hoogte hakt er nog behoorlijk in. We wandelen over een duidelijk pad door een regenachtig Peruaans gebergte. Ons kamp is midden in de jungle, op 3000 mter hoogte.

Zaterdag 22 november, dag 2 Camino del Inka, Peru: We slapen een uurtje uit: om 5 uur worden we door de gidsen gewekt met coca-thee op bed. Deze dag klimmen we ruim 1200 meter, met een rugzak van 15 kilo is dat een behoorlijke klim. De dag heet een 'challange'. Van de 16 uit de groep zijn wij bij de enige drie die geen extra drager inhuren voor deze dag. Zwetend maar genietend lopen we langs watervallen en tropisch bos voorbij de boomgrens naar de 'dead womans pass' op 4200 meter. Nog nooit waren we zo blij met een dode vrouw.
Het kamp ligt wat lager en zoals gebruikelijk worden we in het kamp met applaus onthaald door de dragers. De dragers hebben een goed betaalde maar zware baan. Voordat wij opstaan hebben zij het ontbijt al klaar staan. Een deel loopt dan al vast vooruit om de lunch halverwege de route klaar te maken, inclusief etenstent, tafels en stoelen. Als wij zijn opgestaan breken zij de tenten af en brengen die naar het volgende kamp. Daar staan ze ons dan 's middags weer op te wachten: de tenten en de etenstent zijn al weer voor ons opgezet. De hele dag worden we dus ingehaald door de 'porters', met de maximaal 20 kilo die ze mogen dragen rennen ze ons op slippertjes voorbij.

Zondag 23 november, dag 3 Camino del Inka, Peru: 's ochtends worden we wakker met een prachtig uitzicht op besneeuwde bergtoppen: 's nachts heeft het enorm geonweerd. Gauw inpakken, ontbijten en op weg voor de 'onforgettable' dag. De natuur is wederom fantastisch: door de hoogte is het oerwoud een elfenbos geworden: alles is op miniatuurschaal. Orchideen, kolibries, boomvarens en de bomen hebben zich aan de hoogte en kou aangepast.
Het volledig stenen pad van de Inca's is hier nog grotendeels in tact. Ooit liep het van het zuidelijkste puntje van het rijk in Chili via de hoofdstad Cusco naar het noorden in Ecuador. Wij lopen er 45 van in 4 dagen.
Vandaag passeren we een aantal verlaten en herontdekte Inca steden met de meest prachtige namen: Runkurakay, Phuyupatamarka en Winay Wayna langs de Urubamba rivier. We dalen vandaag 1000 meter over de gringo-killer: een slingerende trap met duizenden treden. Gelukkig is onze kok is het achtste wereldwonder: in zijn tentje maakt hij een heerlijke rijstschotel in de prachtige vorm van een condor, malse alpaca lapjes, zoete aardappel met ham en rozijnen, verse fruitschotels, een heerlijk warme taart met een geglazuurde overwinningstekst en warme peertjes als toetje. Machu Picchu kan nog even wachten!
Michiel mocht 's avonds namens de groep in het hottentot Spaans speechen om alle dragers, koks en gidsen te bedanken. Hoofdonderwerp van dank: het heerlijke eten!

Maandag 24 november, dag 4 Camino del Inka, Peru: om de zon op te zien komen bij 'de zonnepas' staan we om kwart voor 4 op. Zodra de controlepost open gaat, rennen we in 1 lang lint van toeristen door het oerwoud. De sprint houdt een uur aan en mondt uit in een flop: het is zo mistig bij de zonnepas dat we geen Machu Picchu voor ogen zien. Gelukkig dalen we af naar de plaats waar iedereen zijn Kodak-moment heeft: door de mist doemt de Verborgen Stad van de Inca-priesters op. Een paar minuten later hebben we een prachtig uitzicht op de ruines van de voor Inca's heilige stad. Het is allemaal de moeite waard geweest!

Dinsdag 25 november, Copacabana, Bolivia: na afscheid te hebben genomen van de groep en begeleiders namen we de trein en vervolgens de nachtbus naar Copacabana. De tranen in de ogen bij de gidsen Oscar en Juan zullen we nooit vergeten: wat een prachtige emotionele mensen wonen hier!
Copacabana ligt aan het Titicacameer. Moe van de erg koude busreis klinkt dat ineens veel minder exotisch: we slapen en lezen een flink deel van de dag in ons hostel.

Woensdag 26 november, Copacabana, Bolivia: vandaag bezoeken we als enige twee toeristen enkele drijvende eilanden van het Titicacameer. De eilanden zijn gemaakt van een dikke laag riet en zijn sterk genoeg om huizen te dragen. We worden er in een rieten barca heengevaren en krijgen een rondleiding en geschiedenisles. Michiel mag nog voor schut staan in een traditionele dans, compleet met omgebonden miniatuurboot en peddels. Toch erg leuk, vooral voor de gids.

Donderdag 27 november, Copacabana, Bolivia: op het plein voor de kerk vindt de dagelijkse inzegening van de auto's plaats. De katholieke traditie kent hier een tropisch tintje. 99 procent van de auto's is hier trouwens taxi, het is simpelweg te duur een auto te bezitten.
Na de inzegening zien we een danswedstrijd voor scholen. Geen idee wie er gewonnen heeft, maar het was een fantastisch en kleurrijk schouwspel. Attractie nummer twee: de enige twee blanken tussen honderden toeschouwers.

Vrijdag 28 november, La Paz, Bolivia: we nemen de bus langs het Titicacameer naar de 'hoofdstad' La Paz. Het uitzicht vanuit de bus was prachtig: de besneeuwde Andes torent hoog boven het dorre boeren land uit. Het tekort aan water wordt met het jaar erger.
Hoe anders is La Paz: druk, smerig en saai. Il n'y La Paz te zien.

Zaterdag 29 november, La Paz, Bolivia: het hotel is prima, met perfecte service. Het is het hoogtepunt van La Paz.

Zondag 30 november, Mendoza, Argentinie: Marieke is niet helemaal fit, dus de 3 vluchten die vandaag op het programma staan zijn geen prettig vooruitzicht. We vliegen van La Paz naar Mendoza en moeten daarvoor 2 keer overstappen. In totaal dus 6 keer door de douane: schoenen uit, tassen open, vragenformuliertje, wachtrij, scanner, stempel hier stempel daar, interpol, drugshonden: we zijn inmiddels meer ervaren dan de douaniers. Gelukkig gaat het met Marieke beter dan met het derde vliegtuig: we hebben 3,5 uur vertraging op de laatste vlucht naar Mendoza.

Maandag 1 december, Mendoza, Argentinie: de voorbereidingen voor de beklimming van de Aconcagua ronden we af in Mendoza. We kopen onze permits, waarmee we toestemming krijgen de berg te beklimmen. We sorteren onze tassen, kopen brandstof en eten, huren een muilezel om het grootste deel van de spullen naar het basiskamp te sjouwen en regelen een taxi naar Penitentes. Dit plaatsje ligt dicht bij de ingang van het nationaal park Aconcagua.
We hebben een hostel gereserveerd, maar krijgen een luxe vier persoons kamer voor ons zelf.

Dinsdag 2 december, Confluencia, Argentinie: de eerste etappe van de bekliming van de Aconcagua gaat naar een basiskamp met de naam Confluencia. We checken ons in bij de parkwachters en volgen over een goed pad een rivier omhoog naar onze eerste kampeerplek. Mooi weer, een makelijk pad en prachtige uitzichten.
Kamp Confluencia bestaat uit een aantal 10 persoons tenten van expeditie-organisaties, waarin gekookt en gegeten wordt. Om deze tenten heen staan de tentjes van de klimmers om in te slapen. Er wacht ons een zeer warm onthaal. De organisatie die de muilezel levert, verzorgt vandaag ook ons eten en drinken. Na een paar Argentijnse zoenen, rusten we heerlijk uit met verse tapas. Wat is dat bergbeklimmen toch zwaar.

Woensdag 3 december, Plaza de Mulas, Argentinie: de tweede etappe volgt de rivier de Horcones naar het echte basiskamp van de Aconcagua. De dag begint prachtig, in t-shirt en met een redelijk zware rugzak kachelen we de berg op. Marieke is echter niet fit. In La Paz was ze dat al niet en blijkbaar is ze nog niet volledig hersteld. Het is dus alsnog een zware dag voor haar. Als dan ook nog binnen een kwartier uit het niets een sneeuwstorm er voor zorgt dat we het t-shirt verruilen voor onze winterkleding, dan wordt het toch nog een zware en koude dag. We zien niet veel meer dan de sneeuw die om onze oren waait, na 11 uur berg op bereiken we Plaza de Mulas.

Donderdag 4 december, Plaza de Mulas, Argentinie: het basiskamp dankt haar naam aan de muilezels die tot hier kunnen komen. Vanaf dit punt moeten we alles zelf dragen. Plaza de Mulas ligt op 4400 meter, volledig bedekt met sneeuw en ijs. We zijn in twee dagen 1500 meter gestegen, dus het is tijd om te acclimatiseren. De komende dagen rusten we hier uit en maken we wat tochtjes in de nabije bergen. Zo wennen we aan de hoogte en maken we ons lichaam klaar voor de volgende hoogte. De dokter in het kamp houdt dit scherp in de gaten, zonder haar toestemming mogen we niet verder stijgen.

Vrijdag 5 december, Plaza de Mulas, Argentinie: Sinterklaas is ons vergeten, onze schoenen zijn leeg. Zou het komen omdat we niet gezongen hebben? Waarschijnlijker is het dat de zweetlucht de brave man te veel is geworden.
We hebben inmiddels vrienden gemaakt onder de andere klimmers en onder de gidsen en het personeel van het basiskamp. Leuk om met een kleine groep gelijkgestemden hoog en geisoleerd op een berg te zitten. Allemaal dezelfde focus en hobby. Wel zien we hier ook gelijk de gevaren van de hoogste berg buiten de Himalaya's: dagelijks worden er klimmers per helikopter of per muilezel om medische redenen geevacueerd. Geen prettig voorbeeld en een goede waarschuwing om het rustig aan te doen, goed weer af te wachten en goed te acclimatiseren. Deze week heeft nog niemand de top bereikt.....

Zaterdag 6 december, Plaza de Mulas, Argentinie: dag 5 van de beklimming gaat volgens het 'cache and carry' principe. We brengen een deel van onze spullen omhoog naar het volgende kamp en keren terug naar het basiskamp om te slapen. De volgende dag leggen we de route nog een keer af, maar dan blijven we er wel slapen. Dit is goed voor het acclimatiseren (climb high, sleep low) en bovendien verdelen we het dragen van al onze spullen over twee dagen.
Het weer is inmiddels beter, maar voor Marieke kwam de klim naar 'camp Canada' toch nog wat te vroeg. Vermoeid bereikt ze het kamp op 5080 meter. Michiel zoekt een plaats uit om de volgende dag de tent op te zetten en beschermt de tas die achterblijft met stenen tegen de wind en mede-klimmers. Daarna lopen we terug naar het basiskamp.

Zondag 7 december, camp Canada, Argentinie: het weer is prima, de dokter vindt ons geacclimatiseerd genoeg en we voelen ons goed: op naar camp Canada! Met een gigantische volgepakte rugzak wordt dit een zware dag. Met enige jaloezie kijken we naar de klimmers die een groepsreis hebben geboekt: zij hebben net als wij tijdens de Inka trail dragers voor hun tenten en eten: een makkie! Als zij liggen uit te rusten begint voor ons het leven op hoogte: tent opzetten, sneeuw smelten voor drinkwater, koken en gauw naar bed.

Maandag 8 december, camp Canada, Argentinie: het kamp bestaat uit niets meer dan een 6-tal tentjes van klimmers boven op een plateau. Het stormt er, de tent schudt heen en weer in de wind. Het is er koud, min 15 overdag met een erg felle zon. Maar bovenal is het er adembenemend mooi. We kijken uit over twee besneeuwde bergketens en zijn al bijna zo hoog dat we over alle andere toppen heen kunnen kijken. Ver beneden ons zien we als stippen de tenten van basiskamp Plaza de Mulas, naast ons ligt de top van de Aconcagua, nog net verscholen achter een hoge bergkam. We komen er aan!
Niet dus. We wilden weer een cache naar het volgende kamp brengen, maar al naar 200 meter moet Marieke omkeren. Te veel last van de kou, wind en hoogte. Michiel gaat alleen verder, op weg naar het volgende kamp om daar alvast wat spullen heen te brengen. De wind wind waait er zo hard dat de opwaaiende sneeuw het zicht weg neemt en het is ijzig koud op de volledig onbeschutte sneeuwhelling. Uitgeput maar met een tevreden grijns bereikt hij 'Nido de Condores' op 5590 meter hoogte. Snel de waterdichte tas met eten en kleding beschermt met een paar flinke stenen, even uitrusten en snel weer terug naar Marieke. Min 20 met een zicht van 0 en een harde wind: wegwezen hier!

Dinsdag 9 december, Nido de Condores, Argentinie: het weer is weer goed. De wind is gaan liggen, wat een enorm verschil: heerlijk. Bovendien is er goed nieuws: drie klimmers hebben de top bereikt! Na een bijna twee weken is er dus een nieuwe periode aangebroken. Is dit het definitieve begin van het klimseizoen? Gaat vanaf nu af aan iedereen op rolletjes naar de top? We vergeten de 2 Zwitserse berggidsen die na 4 top-pogingen opgaven, we vergeten het praatje met de Amerikaan die met vocht in z'n longen afgevoerd werd, we vergeten dat het gisteren nog stormde: vanaf vandaag is er succes!
We maken dan ook een goede start, op weg naar 'het nest van de Condors'. We bereiken het kamp ook, binnen een redelijke tijd, met redelijk weer en in een redelijke lichamelijke conditie. Maar het blijkt niet goed genoeg. Marieke is nog steeds niet fit. Bovendien is de berg voor haar nog een maatje te groot, ze mist de routine om het slechte weer en het gebrek aan fitheid te compenseren. Zou ze op nog grotere hoogte een stap extra kunnen zetten als Michiel iets zou overkomen? Waarschijnlijk niet. Als 's nachts de hoogteziekte toeslaat en haar ademhaling en hartslag versnellen is de beslissing definitief: morgen dalen we af. Helaas geen top, geen stoere verhalen, geen succes. Maar wel: levend en gezond naar beneden, toch net iets belangrijker!

Woensdag 10 december, Plaza de Mulas, Argentinie: in plaats van omhoog gaan we vandaag dus naar beneden. Dat doet wel even pijn. Maar wat vooral overheerst is dat dit een geweldig avontuur is geweest. Prachtig om dit zo met z'n tweeen te mogen doen. We beladen onze rugzak en met alles dat we naar boven hadden gesjouwd en dalen af naar het basiskamp. De sneeuw is daar inmiddels gesmolten, het pad is zichtbaar en makkelijk en de zon schijnt. De Aconcagua gunt ons een behouden aftocht. Zonder problemen bereiken we dan ook basiskamp Plaza de Mulas. De hele tocht was een fantastische ervaring!

Donderdag 11 december, Penintentes, Argentinie: vandaag lopen we terug naar de bewoonde wereld. Het is een erg lange wandel dag, bergaf langs de rivier waarlangs we de eerste twee dagen omhoog zijn gelopen. Bergaf nemen we deze twee dagen in een. Halverwege komen de ezeltjes met onze spullen ons voorbij. We houden het tempo hoog om slecht weer voor te blijven, op een paar spetten na lukt dat prima. Na een korte stop bij het kampje van de eerste nacht bereiken we de parkwachters bij de ingang van het park. Het is al bijna donker als we ons uitschrijven.
Gelukkig is het hier de gewoonte om vanaf een uur of 10 's avonds pas te eten, we komen dus ruim op tijd in ons hostel in bergdorp Penintentes aan.

Vrijdag 12 december, Mendoza, Argentinie: in Mendoza wacht er nog een tas op ons, die hadden we achtergelaten in het hotel. We hebben nu zelfs zo veel spullen bij ons dat taxichauffeurs ons weigeren te vervoeren. We brengen onze was naar de wasserette, staan veel te lang onder de douche en worden weer helemaal mens. Nu alleen nog een deel van de spullen zien te lozen.

Zaterdag 13 december, Mendoza, Argentinie: rustig aan vandaag, tranquilo tranquilo. Het is warm in Mendoza, ruim 40 graden. Een verschil van 65 graden met eergisteren. We doen niet veel meer dan in het park rondhangen en genieten van iedereen die langs loopt.
Mendoza levert ruim 70 procent van de Argentijnse wijn. De wijnkaart is hier standaard langer dan de kaart van het eten. De specialiteit: Malbec. We beginnen al aardige kenners te worden.

Zondag 14 december, Mendoza, Argentinie: another day in the park. Er zijn optredens van straatartiesten, we eten een ijsje, drinken een drankje, kletsen met iedereen die op ons bankje komt zitten, maken avocados klaar en genieten van de zon. Een perfecte dag.

Maandag 15 december, Mendoza, Argentinie: bij het postkantoor blijkt dat we de dagen in het park beter bij de douane hadden kunnen besteden. Tenminste, als we vanuit hier onze winterkleding terug naar huis hadden willen sturen. We nemen alles dus maar mee naar Chili, dat land schijnt moderner en minder bureaucratisch te zijn.
We kopen de buskaartjes voor de volgende dag en genieten voor de verandering van een ander park, een andere biefstuk en een andere Malbec.

Dinsdag 16 december, Vina del Mar, Chili: de busreis van Argentinie naar Chili is de meest luxueuze ooit. De stoelen in de bus zijn groter dan in een vliegtuig. De adouana probeert nog roet in het eten te gooien met een drie uur durende controle, maar de stoelen zijn te relaxed om ons te irriteren aan het 'welkom in Chili'.
De bus brengt ons naar de kustplaats Vina del Mar, bij Santiago. Het is er zoals in alle andere moderne kustplaatsen: een zonnige boulevard, luxe hotels en een mooi aangeharkt strand. Het enige opmerkelijke zijn de permanente rode vlag en dito strandwacht.

Woensdag 17 december, Vina del Mar, Chili: we brengen een paar uur door op het strand en verbranden flink op alles wat een lik zonnebrand miste. Ons hostel heeft helaas een keuken, 's avonds maken we het eten klaar dat we over hebben van de Aconcagua. Wel met een lekker visje, we zijn tenslotte aan zee.

Donderdag 18 december, Vina del Mar, Chili: het Chileense postkantoor is een verademing. Niet alleen wordt er hard gewerkt en vriendelijk gelachen, ook is men behulpzaam met het inpakken van ons pakket en het invullen van de papieren. Al gauw zijn we van 18 kilo uitrusting verlost.
Vandaag bezoeken we een van de vijf steden van Zuid-Amerika waarvan The Lonely Planet zegt dat het een aanrader is. 'The Lonely Liar' doet haar bijnaam weer eens eer aan. Valparaiso is weliswaar door de UNESCO beschermt, het is een tegenvallende, wel aardige badplaats. De houten liften uit eind 18de eeuw naar hoger gelegen stadsdelen zijn wel bijzonder, maar om daar nou voor naar Chili te reizen: nee. Het was een goede keuze om in het nabije Vina del Mar te slapen.

Vrijdag 19 december, Santiago, Chili: 's ochtends negeren we de rode vlag voor een frisse duik in zee. We nemen afscheid van onze besnorde hospita en pakken de bus naar hoofdstad Santiago. Die bus wordt al na 200 meter door de politie aan de kant gezet. Iedereen er uit, koffers er uit, etc. Er is blijkbaar iets mis met de bus, maar door 'een speling van het lot' (een paar pesos) mogen we toch weer verder. Voor de rest is Chili een modern land: alles is grotendeels gestructureerd, schoon, duidelijk en werkend. De wegen zijn goed, de wolkenkrabbers hoog, de stoplichten tellen af naar 0, er is haute culture, haute cuisine, etc.
Een westers land dus en Santiago is een moderne stad als alle andere. Santiago is bovenal een winkelstad. Kilometers voetgangersgebied voeren de bezoekers naar welke winkel dan ook. De sfeer ontbreekt echter. Gelukkig krioelt het er ook van de straatverkopers en artiesten, dat maakt het weer een stuk verder van huis.

Zaterdag 20 december, Santiago, Chili: een grote stad is makkelijk. Michiel laat zich knippen, we updaten de website via een WIFI verbinding van een terrasje en 's avonds gaan we naar de bios. (Me llamo Bond, James Bond)

Maandag gaan we door naar het zuiden, naar Punta Arenas. Morgen hopen we eerst nog twee Amerikaanse klimmers te treffen die we op de Aconcagua ontmoet hebben.

Zondag 21 december, Santiago, Chili: de Lonely Planet wijst ons weer de weg met een stadswandeling. Verstand op nul, eigen initiatief in het hotel achterlaten en gewoon het kaartje volgen. Het werkt wel. De zon schijnt fel, het is heet en we lopen midden in december door een stad te slenteren. Museumpje, terrasje, parkje: prima. Jammer alleen dat de twee Amerikanen een vlucht hebben die pas aankomt nadat wij al vertrokken zijn.

Maandag 22 december, Puerto Natales, Chili: 's ochtends vroeg nemen we het vliegtuig van Santiago naar het zuiden van Chili. Met twee tussenstops, veel zijwind en turbulentie wordt het een spectaculaire vlucht. Met name het opstijgen en landen gaat ruw, waardoor rondom ons heen de kotszakjes rijkelijk gevuld worden en er een penetrante zure lucht in de cabine hangt. We kijken het met enige verbazing aan.
Aangekomen in Punta Arenas hebben we geluk en kunnen we rechtstreeks door naar het volgende dorpje Puerto Natales. De bus naar dit dorpje aan het begin van het nationaal park heeft nog plaatsen vrij. Na vijf uur vliegen plakken we er nog drie uur bus achteraan. Gelukkig dit keer zonder zieke medepassagiers.
We gaan de komende vier dagen een wandeltocht maken door het park Torres del Paine. We koken zelf en kamperen in de bivakplaatsen onderweg. De avond in Puerto Natales gebruiken we dus om eten in te slaan, benzine voor de brander te kopen en onze tas in te pakken.

Dinsdag 23 december, Torres del Paine, Chili: de eerste dag begint, zoals inmiddels gebruikelijk, met een forse busrit. Na de ingangscontrole bij het nationaal park zetten we onze tent op en gaan te voet op weg naar de beroemde 'torens van Paine', een bergformatie in de vorm van stijle en hoge torens. Na een uur hebben we meer dan genoeg gewandeld: het regent al de hele dag flink hard, het waait en het zicht is nul. Geen torens te zien dus. Dit weer staat helaas symbool voor Patagonie. We keren om en drogen op in de zaal van de herberg bij de kampeerplek. Morgen is er weer een dag.

Woensdag 24 december, Torres del Paine, Chili: dag twee van de wandeling begint met zon! We zien de Torres blaken in de trillende lucht.
De vierdaagse tocht die we lopen heeft de vorm van een W, met elke dag een pootje van die W. Dag twee voert ons langs hoge pieken, steile wanden en eindeloze meren. Steeds over prima paden en steeds ook met heel erg veel wind. De constante windsnelheid ligt boven de 80 kilometer per uur, maar het meest spectaculair zijn de windstoten. We horen die windstoten van verre af aankomen waaien: met veel kabaal razen ze door de bomen heen, steeds dichterbij en dan is het schrapzetten en niet omwaaien. Prachtig! Het water van de meren wordt zo hoog opgeblazen dat het lijkt alsof het regent. Hoge gordijnen van water worden als golven van dichte mist heen en weer geblazen. Het ziet er schitterend uit.
We houden het droog vandaag. Geen witte kerstavond dus, maar gelukkig wel een droge. We hebben een klein houten kerststalletje in de tent, kerstmuziek op de PDA en chocolade met warme thee: vrolijk kerstfeest!

Donderdag 25 december, Torres del Paine, Chili: dag drie begint met een klim naar een uitzichtspunt. Om ons heen zien we gletsjers met enorme massa's ijs en sneeuw. De wind giert nog steeds om onze hoofden, het waait zo hard dat hele watervallen halverwege terug omhoog worden geblazen en de grond niet meer raken. Met de rugzak als windvanger is het soms lastig om niet omver geblazen te worden. Het is een bijzondere ervaring.
Onderweg wensen we iedereen die we tegenkomen een Merry Christmas. Jammer dat onze families niet hier zijn, anders was Patagonie de perfecte plek om kerst te vieren.

Vrijdag 26 december, Torres del Paine, Chili: de laatste wandeldag alweer, de tijd gaat snel. 's ochtends lopen we in recordtijd door de regen naar de laatste hut. De kachel brandt en we drinken er een likeurtje met twee Turkse meisjes en een Duits stelletje. Moet Turkije dan toch maar bij de EU? Het was in elk geval erg gezellig.
Het park is ondanks de wind en woeste reputatie een erg liefelijk park vergeleken met de Aconcagua. Overal bloeien bloemetjes, het is er groen, de paden goed en de kampeerplekken netjes. Als we hadden gewild hadden we de tocht zo kunnen lopen dat we in hotels hadden geslapen, alles is hier gericht op zo veel mogelijk geld verdienen aan zo veel mogelijk toeristen. Dat heeft als nadeel dat er veel mensen rondlopen die voor het eerst in de natuur lijken te zijn. Het heeft als voordeel dat we vandaag in plaats van terug te lopen de boot nemen. Een mooie besteding van ons verjaardagscadeau van Michiel zijn ouders. De boot vaart dicht langs de gletsjers die in het meer uitkomen en daar afbreken tot ijsbergen. Prachtig, we maken honderden foto's.

Zaterdag 27 december, El Chalten, Argentinie: de bus brengt ons vandaag over de grens van Chili naar Argentinie. Ook hier willen we een wandeltocht maken. Deze tocht duurt drie dagen en voert langs de graniet pieken van de Fitz Roy en de Cerro Torre, door het park Los Glaciares.
We zitten de hele dag in de bus, doen onze inkopen en gaan laat slapen.

Zondag 28 december, Los Glaciares, Argentinie: onze drie-daagse wandeltocht begint met een klim naar het uitzichtspunt op de beroemde Cerro Torre. Ze hadden het beter Zero Torre kunnen noemen, door het constant slechte Patagonische weer is de top slechts zelden zichtbaar. Vandaag is er in de hele hemel slechts een wolk zichtbaar. Die hangt precies om de Cerro Torre heen. De Torre ziet er uit als een moslima met een burka waar de marketingmachine van Verdonk jaloers op zou zijn. Gelukkig blijft het ook zonder de Zero Tore een prachtige bergwandeling, langs bergmeertjes, bloemetjes en gletsjers.
We zetten onze tent op in Campamento de Agostini. Het is niet meer dan een verzameling tenten, zonder wc of douche. Er zitten klimmers in het kamp die al meer dan een maand goed weer afwachten voor hun kans om de Cerro Torre te beklimmen. Kleine kans dus dat we de top morgen alsnog te zien krijgen.

Maandag 29 december, Los Glaciares, Argentinie: om 5 uur gaat de wekker. Het is in de bergen 's ochtends vaak mooier weer, zo niet vandaag. De regen vliegt om de oren. Ook vandaag dus geen blik op de top van de Cerro Torre. De regen komt ook maar van 1 wolk, de rest van de hemel is weer helder.....
Gelukkig heeft dit nationale park nog een grote toeristenmagneet: de bergtop van de Fitz Roy. De burka van de Cerro Torre lijkt een 1-persoons burka te zijn, dus we gaan op pad met de goede hoop de Fitz Roy wel te zien. En na een paar uur wandelen blijken we geluk te hebben: de Fitz Roy ligt er prachtig bij! De hoogste piek van het park steekt met z'n 3400 meter hoog boven de omliggende bergen uit. Alle toppen zijn besneeuwd, sommige bedekt met gletsjers. Er hangen wat kleine wolken rond de steeds zichtbare toppen, prima voor de vele vele foto's!
Het niet zien van de Cerro Torre blijft echter steken. Ook omdat het voor klimmers de heilige graal van Zuid-Amerika is. We besluiten dus om te keren, terug naar Campamento de Augostini, onze overnachtingsplek van afgelopen nacht. De aangegeven dagtocht doen we dus praktisch dubbel. Dat is geen straf, de tocht is ook de andere kant op schitterend en we zien verbazingwekkend veel dingen die we op de heenweg niet gezien hebben.

Dinsdag 30 december, Los Glaciares, Argentinie: op de derde en laatste dag krijgen we nog een laatste kans op goed weer. Niet dat het de laatste dagen slecht is geweest, in tegendeel. Alleen die ene wolk.....
's ochtends gaat om vier uur de wekker, wellicht dat een uur eerder het wel helder is. De Cerro Torre blijft echter gesluierd, als enige.
Twee uur later gaat opnieuw de wekker. Dit keer is het raak! De top komt door de wolken heen en wordt verlicht door de opkomende zon: het is een prachtig gezicht. Precies een uur lang blijft de top zichtbaar. De wind speelt met de wolken, de zon komt langzaam op en we horen het kabbelen van het water tegen de ijsbergen in het meertje. Het is er om nooit meer te vergeten.

Woensdag 31 december, El Calafate, Argentinie: 's ochtends slapen we tot de zon op de tent staat, terug op de camping in El Chalten. Het dorp is in 1986 gesticht om een brug te vormen tussen het natuurpark met de bergen enerzijds en de echte bewoonde wereld anderzijds. Het resultaat is een gloednieuw fantastisch gelegen bergdorp waar iedereen met toerisme bezig is. De inwoners verdienen zonder uitzondering hun geld als hoteleigenaar, berggids, taxichauffeur, etc. Toch is de sfeer er prima en ontspannen. Het is er ook een vermakelijke Argentijnse chaos, dat helpt.
We pakken er de bus naar El Calafate. Hier hebben we een paar dagen gepland om Oud en Nieuw te vieren, een gletsjer te bezoeken en het vliegtuig naar Ushuaia te pakken.
De familia in Hospedaje Jorgito in El Calafate is al helemaal spik en span voor de late oudjaars avond als we aankomen. We maken er een relaxte dag van en zoeken een restaurant dat open is. Het bekende Argentijnse recept: aan tafel na tien uur, een sappige medium steak, flesje Malbec uit Mendoza en vlak voor middernacht klaar met het toetje. Het wordt al met al de bijzonderste jaarwisseling ooit.

Donderdag 1 januari 2009, El Calafate, Argentinie: de eerste dag van het nieuwe jaar bezoeken we de Perito Moreno gletsjer, samen met bussen vol andere toeristen. Het bijzondere aan deze gletsjer is dat je per bus tot op een tiental meters afstand kunt komen en vanaf hier kunt zien hoe het ijs in een meer afbreekt tot ijsbergen. Vijf uur lang staan we geobsedeerd te kijken naar het afbrekend ijs. We staan vlak bij de rand van de gletsjer, die een kleine 60 meter hoog boven het water uittorent. Het lijkt een gigantische muur van ijs, een bevroren rivier die langzaam het meer instroomt. Twee meter per dag beweegt de gletsjer, dat is in ijs-land een snelheidsrecord. Het heeft een spectaculair resultaat: ijsbrokken zo groot als huizen donderen met veel kabaal van de gletsjerrand naar beneden het meer in. Daar staan we dan vlak bij. De gletsjer lijkt in rust te zijn, maar eens in de zoveel tijd klinken er enorme knallen. Meestal is dat verder op de gletsjer en niet bij de gletserrand. Er is dan niets zichtbaar. Maar zo nu en dan hebben we geluk, klinkt er een luide knal en breekt er een stuk van de gletsjerrand af. Meestal zijn het 'kleine' stukken, zo groot als een auto. Na een paar uur kijken is dat niet meer dan 'wel aardig'. Het is steeds weer turen en hopen op weer een echt hele grote knal. Ondanks dat we dichtbij de rand staan is het totale zichtbare deel van de gletsjer groter dan de stad Buenos Aires. Het blijft vijf uur lang een verslavend spektakel. Als dan ook nog zo nu en dan een Condor over komt zweven, schiet de dag voorbij.

Vrijdag 2 januari, Ushuaia, Argentinie: we vliegen vandaag naar de zuidelijkste stad op aarde: Ushuaia. We hebben een shuttle naar het vliegveld geregeld om 13 uur. Gewend aan de Zuid-Amerikaanse precisie komen we keurig op tijd terug in het hostel. Je weet immers nooit of ze dit keer wel op tijd vertrekken. Niet dus. Ze waren er zelfs al een uur eerder. Ze wilden ons eerder naar het vliegveld brengen: er is namelijk chaos op het vliegveld. Goh! Dit keer is de radar stuk. Zelfs met niet meer dan vijf vliegtuigen per dag betekent dit dat alle vliegtuigen die onderweg waren naar ons vliegveld weer tevergeefs terug konden keren naar hun vertrekplaats. Met enige haast pakken we dan maar een taxi naar het vliegveld.
In de vertrekhal staat een rij wachtenden zo lang als de vertrekhal. Nergens is enige officiele informatie, we horen alles van medereizigers. Onze vlucht wordt eerst een uur vervroegd, dan twee uur uitgesteld en vervolgens in stappen uitgesteld naar half acht 's avonds. En we zijn vanaf half twee op het vliegveld. Zo hebben we in elk geval ruim de tijd om twee en een half uur in de rij te staan voordat we iemand in uniform te spreken krijgen. Uiteindelijk zijn we zes en een half uur op het vliegveld voordat we vertrekken.
Om tien uur 's avonds zijn we daar waar we wezen moeten: ons hostel in Ushuaia. Gelukkig mooi op tijd voor het avondeten.

Zaterdag 3 januari, Ushuaia, Argentinie: de havenstad Ushuaia noemt zichzelf het einde van de wereld. We hebben ze maar niets over Copernicus of over het ei van Columbus verteld, dat houdt de spanning er in. We nemen het risico en maken een boottocht nog verder zuidelijk naar een zeeleeuwenkolonie.

Zondag 4 januari, Ushuaia, Argentinie: eindelijk kunnen we weer eens uitslapen. We nemen het er dan ook goed van. Na een relaxt ontbijt buiten in de zon bezoeken we het historisch museum. Het geeft een beeld van de oorspronkelijke bewoners, wiens leven veel leek op dat van de Inuit op Groenland. Leek, totdat Nederlandse, Engelse en Spaanse ontdekkingsreizigers hen uitmoordden. Een fijne vaderlandse bijdrage aan de wereldgeschiedenis.

Maandag 5 januari, Buenos Aires, Argentinie: de ochtend begint goed met een bezoek aan een pinguinkolonie. Erg leuk om die beestjes heen en weer te zien waggelen. We lopen er midden tussen de pinguins en hun 3 weken oude jongen.
Momenteel (die middag) zijn we echter weer eens gestrand op een Argentijns vliegveld. Dit keer kunnen de piloten de landingsbaan niet zien vanwege het slechte weer. Het lijkt echter niet slechter te zijn dan een gemiddelde Nederlandse regenbui. Hoe verder? Wordt vervolgd!
Het vliegveld wordt compleet gesloten voor de rest van de dag. De omliggende bergen zorgen blijkbaar voor te veel sneeuwval op de aanvliegroute. Gelukkig hebben wij er een paar prachtige dagen op zitten, dat had qua weersomstandigheden echter nog wel een paar uurtjes langer mogen duren. De oplossing van het vliegveldautoriteiten is beter dan de communicatie. Zonder enige mededelingen staan er binnen een uur bussen om alle passagiers naar het dichtstbijzijnde vliegveld te brengen. Een reis van drie uur per bus, zeg maar van Schiphol naar Dusseldorf. De gestrande vliegtuigen staan daar op ons te wachten. Er is niet genoeg plek in ons vliegtuig voor iedereen, dus de Spaanse taallessen komen weer eens goed van pas. Na flink wat duwen en trekken komen we aan boord van het goede vliegtuig naar Buenos Aires. Om half vijf 's ochtends, met ruim zes uur vertraging, komen we aan in ons hotel in Buenos Aires. Tijd om nog wat slaap te pakken, dan kunnen we morgen nog genieten van deze ongetwijfeld prachtige stad. Het begint in elk geval goed: zelfs midden in de nacht is het nog 26 graden!

Dinsdag 6 januari, Buenos Aires, Argentinie: na een paar uur slaap nemen we de bus naar het stadion van de Boca Juniors. De wijk/stad Boca is een kleurrijke wijk. De huizen zijn in alle pasteltinten van de regenboog gekleurd. Muurschilderingen en tango-demonstraties brengen levendigheid, de toeristen komen dan ook massaal naar drie of vier toegankelijke straten, de rest van de wijk is 'redelijk gevaarlijk'.
De hele wijk verafgodt een van haar voormalige inwoners en sterspeler van de Boca Juniors: Diego Maradonna. Dat is niet alleen om toeristen te lokken, de mensen hier leven voor het voetbal. Dat is goed terug te zien in het stadion. De voorste stoelen staan niet meer dan een meter van de zijlijn af. De socio's hebben hun sta-tribune zo dicht bij de goal dat deze onderdeel uit lijkt te maken van het hekwerk. Het geeft een prachtige, maar rauwe en intimiderende sfeer, zelfs zonder publiek. Als we hier ooit een interland moeten spelen met onze huidige selectie van nog nat achter de oren zijnde Ajax-mannetjes, dan gaan we kansloos ten onder.
Terwijl in Nederland de mussen van het dak vriezen, vallen ze hier van de hitte. Het is ruim 35 graden, we slenteren dus door de stad op zoek naar de laaste souvenirs. De gedachten dwalen al af en toe af, terug naar Nederland. Vanaf nu is elke stap die we zetten een stap verder terug naar huis, een onwerkelijke gedachte. Maar voordat het zover is gaan we naar het beste steakrestaurant van Buenos Aires. Dit op aanraden van een Amerikaans gezin dat we tijdens de Inka trail ontmoet hebben, hun zoon heeft drie maanden lang alle steaks in stad gekeurd. En inderdaad: 'the best steak ever'!

Woensdag 7 januari, Lima, Peru: onze vlucht terug naar Nederland gaat van Buenos Aires via Lima naar Schiphol. We hebben een paar uur in Lima over om nog even lekker uit te rusten na de tweede nacht op rij met maar drie uur slaap. Het is heet in Lima. We zijn inmiddels zo bruin geworden dat we ons niet meer in hoeven te smeren. Morgen vliegen we terug naar Nederland, maar nu nog even niet. In het parque del amor, inmiddels bekend terrein, genieten we na van een geweldige en onvergetelijke reis.